Bu haber 675 kere okunmuş. 01/12/2021

Paylaş Tweetle Paylaş Yorum Yap

KIBRIS ŞEHİDİ FEHMİ ERCAN'A saygıyla... Minnetle... Dua ile...

“BABAMA, Şehit Hava Pilot Binbaşı FEHMİ ERCAN’a”

Babamı kaybettiğimde 9 yaşında bile değildim. Ama onu Kıbrıs Barış Harekatı için uğurlayışımızı, karartma gecelerini bütün netliği ile hatırlıyorum. Bir gün arkadaşlarımla yolda yürürken ‘Birisinin babası ölmüş’ dediler. Ben kendimden emin ‘Benim babam ölmez.’ dedim. Havacı ya babam, uçmuyordu bu kez, çıkartma gemileri ile uçaklarımıza hedef göstermek üzere özel bir görevle gitmişti. Çocuk aklımla, pilotlar karada ölemez diye düşünmüştüm. Oysa evimizin önündeki kalabalık, resmi araç zinciri ve ambulans tam aksini söylüyordu.

Siz hiç babanızın ölümüne yol açan havan topunun delik deşik ettiği duvarlara, tavana bakıp ne olduğunu, nasıl olduğunu anlamaya çalıştınız mı?

Akşam mesaiden dönen babalara bakıp, görmediği babasını çağıran bir şehit çocuğuna ölümü anlattınız mı? Babanızın ölüm yıldönümlerinde, adına açılan havaalanında ağabeyiniz ve annenizle dimdik, gözyaşlarınızı içinize akıtarak törenlere katıldınız mı?

Gösteremediğiniz yasınızın ağırlığını bir ömür boyu taşıdınız mı?

Bütün bu yaşanmışlığı anlamlandırmaya çalışırken, babamın harekattan 3 yıl önce 1971’de Lefkoşe’de Kıbrıs Türk Kuvvetleri Alayı’nda karacı subay kimliği ile görev yaptığı dönemden kalan şiirsel bir konuşması bizlere hep rehberlik etti.  Babamızın Kıbrıs davasına olan koşulsuz inancı ve adanmışlığı eşsizdi. Şöyle seslenmişti Kıbrıs’ta o zaman yüzbaşı rütbesinde olan ERCAN:

‘Ben Mehmet

Bak işte ben geldim.

Ağrı’dan, Bolkar’dan kopup geldim.

Gözlerimde Marmara’nın maviliği,

Saçlarımda Erciyes’tan esen rüzgar,

İçimde yılların hasreti var…

Bitsin artık bu bekleyiş,

Dinsin artık bu yakarış, bu çile

Seni görmeye geldim.

Uğrunda ölmeye geldim…

Konuşmasına ‘Bugün de Kıbrıs’ta düğümlenmiş kaderimiz’ ‘Kıbrıs’tan vazgeçemeyiz, vazgeçmeyeceğiz.  Kıbrıs’la aramızda aşılmaz bağlar vardır. Her şeyden önce bizde, Kıbrıs’lı Türk’te Türk olmanın gururu vardır. En önemlisi Türk ulusunda insanca yaşamanın tutkusu vardır. ‘ diyerek devam etmişti.

‘Biz gerektiğinde ölmesini de biliriz. Ölüm düğün, bayram. Bir türkü söylenir ardımızdan, bir destan.’  dediğinde ise bildiğimizi dillendirmişti.

Sonu şiirdir konuşmasının :

‘Onlar bağ bozumuna gider gibi

Ellerinde sıcaklığı karılarının

Dudaklarında vatan türküleri

Ve dağınık saçlarında rüzgar

Çekip gittiler katar katar …

Ceplerinden çıkardıkları resimlere

Bakıp bakıp da, kanlı saçları arasından dediler:

‘Neylersin karıcığım ölüm de varmış kaderde’.

Pençe pençe kanları yerde

Kardeş kardeş uyudular

Onlar, dağınık saçlarında rüzgar

Çekip gittiler katar katar…’

Size hiç babanız daha küçücük bir çocukken ne için ve nasıl öleceğini söyledi mi?

Canan Ercan (Annem ve Ağabeyim Yıldız ve Hakan Ercan adına)

FATMA ZEHRA KÖSELEY